ZO DENKT STEPHANIE EROVER: VALENTIJN

Print
ZO DENKT STEPHANIE EROVER: VALENTIJN

Foto: Pinterest: Instagram.com

En zo zijn we alweer halverwege februari en duiken in werkelijk alle etalages (zelfs in brillenwinkels - emoticon met wijd opengesperde ogen - ) hartjes op. Ja, het is weer Valentijn. Ik ben momenteel single. Ik zeg ‘momenteel’ omdat ik recent beslist heb om positief in het leven te staan en het intens gekoesterde doembeeld van mijn 75-jarige ik - oud, dronken en omringd door 40 katten - los te laten. Ik wil heel graag geloven dat ik me ooit weer zal kunnen wentelen in de warme stralen van de romantische liefde. Tot dan blijf ik een ‘bah’ mompelen, telkens ik zo’n etalage voorbijloop die eruitziet alsof Cupido erin heeft overgegeven. Om maar te zeggen: momenteel is Valentijn mijn ding niet echt. Maar: genoeg over mij en mijn boeiende seksuele/romantische leven.

 

Valentijn. Hoe is deze ‘feestelijke aangelegenheid’ ontstaan? Google kan ons vast een wetenschappelijk onderschreven antwoord geven maar ik geef de voorkeur aan mijn eigen fantasieën. Dus stel ik me voor dat er ergens een universeel ministerie voor feestelijkheden bestaat. Een bonte groep mannen en vrouwen die vergaderen over het waar, wanneer en hoe van feestvieren. Zo heeft elke cultuur en/of land zijn eigen festiviteiten, meestal gekoppeld aan ijkpunten binnen het geloof van die cultuur (vb: geboorte van een kindje in een stal, vieren van het einde van de vasten) of dat land (erg populair is het om de onafhankelijkheid van een land te herdenken). Belangrijk is dat het ministerie erover waakt dat al die feestpartijtjes evenredig gespreid worden over het jaar. Op die manier hebben mensen altijd iets om naar uit te kijken. Zo hebben we een concentratie aan Onafhankelijkheidsdagen in de zomer en vinden familiefeesten bij voorkeur in de winter plaats. Februari bleek voor het ministerie echter een probleem te zijn.

Immers, een hele cluster aan feestdagen had nog maar net plaats gevonden, maar het was wel februari. Misschien de kortste, onmiskenbaar ook de somberste maand van het hele jaar. De gezellige twinkellichtjes van december zijn opgeborgen maar de zomer laat nog eindeloos op zich wachten. Februari is als een nat, koud en grijs deken, dat je toch maar om je heen slaat omdat het beter is dan niets.

"Goed", dachten de mensen van het MDF (Ministerie der Feestelijkheden), "daar moeten we misschien toch iets aan doen. Laat ons wat warmte brengen in de koude harten van de mensen en lukraak een volledig van de pot gerukte, over-the-top-commerciële feestdag planten midden in februari." Zo gezegd, zo gedaan. Ze doopten die dag: Valentijnsdag. Een dag waarop geliefden mekaar laten weten dat ze voor altijd van elkaar zullen houden en die uitspraak staven met zo veel en zo duur mogelijke cadeaus (het Ministerie van Feestelijkheden heeft zijn bureau naast dat van Economische Zaken).

Of zo stel ik me toch voor dat Valentijn ontstaan is. Vergeef me mijn ietwat cynische toon maar cynisme hoort even goed bij Valentijn als met praliné gevulde chocoladehartjes en rode rozen. Als nuchtere, rationele en gemiddeld begaafde West-Vlaming hoor ik Valentijn op deze manier te bekijken. Ik hoor dingen te zeggen als: ‘Relaties zijn niets meer dan een combinatie van overactieve neuronen en neurotransmitters en een bepaalde mate van beschaving heeft ertoe geleid dat we het niet netjes meer vinden om in het wilde weg rond te scharrelen.’ Of ook nog: ‘Iedere dag zou Valentijnsdag moeten zijn.’

Uhuh…

Ik ben geen Valentijnsadept en zal het ook nooit worden. Maar de dag bestaat nu eenmaal. En ik weet niet zeker of ik me zorgen moet maken over deze sentimenteel ontwikkelende kant van mijn persoonlijkheid, maar ik vraag me stiekem soms af of het dan echt zo fout is om die dag te gebruiken als moment om eens iets (extra) lief te doen voor je partner (of in mijn geval: kat/vriendin/moeder)?

Stel nu dat het ‘Martel-eens-een-onbeminde-dag’ zou zijn, ja, dan heb je reden om ertegen te zijn. Maar: ‘Vertel iemand dat je hem/haar wel een toffe peer vindt-dag’. Daar is op zich niets mis mee. Dus ik ga me woensdag te pletter zuipen met een dierbare vriendin en haar - omstreeks het vierde glas cava - vertellen hoe lief en leuk ze wel niet is. Daarna ga ik naar huis wankelen, in mijn bed kruipen en mezelf ervan overtuigen dat masturberen nu eenmaal de meest efficiënte manier is om aan een orgasme te komen.

 

Meer over Stephanie Coorevits

Trending

Meer leesplezier

HOT NEWS

Meer Hot News

Styling

Meer Styling

Hair & Beauty

Meer Hair & Beauty

Must Haves

Meer Must Haves

Feel Good

Meer Feel Good

FITNESS

Meer Fitness

Food

Meer Food

Meest recente video's

Meer video